Yeni mesajlar

Bonushood - Bahis Forum - İLETİŞİM
TEAMS : Bonushood@hotmail.com TELEGRAM : @robinamca3

JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: [QUOTE="Giyotin, post: 19397319, member: 7066"]Adıyaman: Kırmızı Kiremitli Çocukluk DefterimAdıyaman…Benim içimde en eski çağlardan kalmış bir masal gibi durursun.Adem ile Havva’nın toprağa bıraktığı ilk izlerdenbana kadar ulaşan bir hikâyeninilk hecesi gibisin.Belki de bu yüzden, içimde ne zaman bir yara kabarsasenin rüzgârlarınla serinler,senin dağlarınla susar,senin sokaklarınla yeniden yürümeyi öğrenirim.Çocukluğumun güneşi senin damlarının üzerinde doğardı;kırmızı kiremitlerde ısınan sabah ışığı,sanki beni büyüten görünmez bir el gibisaçlarımdan okşardı.Her ev, sevgiyle örülmüş bir masalın kapısıydı;kapının önünde oturmuş ninelerin bakışlarındayarım kalmış dualar,yorgun ama umutlu bir ömrün sıcaklığı vardı.Sokaklarından rüzgâr geçerdi Adıyaman’ın,ama her esişinde insanı biraz yetim bırakan bir yanı vardı.Sanki her rüzgâr, büyümenin kaçınılmazlığınıçocukların elinden alıp savururdu.Ben de o rüzgârla beraber büyüdüm;sesini bilmediğim şarkıları sokak aralarında unuttum,adını bilmediğim umutlarıbir tepenin yamacında yeniden buldum.Mahalle aralarında koşan çocuk seslerişehrin ritmiydi o zamanlar.Tozlu yolların üzerinde,çakıl taşlarına takılan ayaklarımızın gülüşlerle karışan sesidünyanın en büyük şenliği gibiydi.Ne zamandı bilmiyorum,ama bir gün, bir bakmışım büyümeken sevdiğim oyuncağımı kaybetmek kadar sessiz gelmiş içime.Ve anladım ki çocukluk,birkaç cümleyle anlatılacak kadar kısaama bir ömür sürecek kadar derin bir hatıraymış.Adıyaman’ın akşamları bir başkaydı.Dumanı yükselen tandırların kokususokağı sokağa, evi eve bağlayan görünmez bir ip gibi uzanırdı.Ninemin elleri, tandırın sıcaklığındahem ekmeğin hamurunu yoğururhem de bana hayatın ilk hikâyelerini anlatırdı.Ben her hikâyenin sonundasanki dünyanın bütün sırlarını çözmüş gibibaşımı kaldırır,damların üzerine çöken gökyüzüne bakardım.O gökyüzü benim çocukluğuma bir çatı oldu;korkularımı sakladı,hayallerimi büyüttü,her yıldızını geleceğe dair bir işaret gibi önüme serdi.Ben de o yıldızların Altınşehir’de, Kahta’da, Besni’debirer adım gibi dizildiğine inanırdım.Adıyaman’da çocuk olmak demek,bir dağın gölgesinde büyüyüpbir ırmağın sesiyle uyanmak demekti.Sonra…Sonra bir gün büyüdüm.Ama büyümek demek,çocukluğu geride bırakmak değilmiş;onu kalbinin en kuytu yerine koyupyanında taşımakmış.Şimdi ne zaman bir hüzün çökerse içime,kırmızı kiremitli evlerin önünde oturan o çocuğu görürüm:dizleri tozlu, elleri sıcak, gözleri umut dolu.O çocuk hâlâ bana bakarve der ki:“Unutma, sen bu şehrin toprağından yapılmış bir cümlesin.”Adıyaman…Sen benim ilk sığınağım,ilk yarım,ilk tamamlanışımsın.Şimdiki zamanın bütün ağırlığına rağmenne zaman yolumu kaybetsemseni anmak,yuvadan düşmüş bir kuşu yeniden yerine bırakmak gibiiçimi onarır.Çünkü ben biliyorum:İnsanın doğduğu yer değil sadece,çocukluğunu gömdüğü yerdir memleket.Ve ben çocukluğumusenin rüzgârlarında büyütüpsenin sokaklarında sakladım.Adıyaman,benim en eski şiirim,en yeni hatıram,sesini her kaybedişimdetekrar sığındığım gizli ülkem…[/QUOTE]

Adı

İnsan doğrulaması